Gros cul black en string

Afgaande op de reacties die ik direct en indirect heb ontvangen, is mijn recensie van de nieuwe Peste Noire tot nu toe het meest succesvolle artikel op deze toch al zo benijdenswaardige internetpagina geweest. Niet alleen werd dit stuk aangeschoten proza op de site van distributeur Transcendental Creations als “brilliant” geclassificeerd (waarvoor dank); ook vond een aanzienlijk aantal mensen via Peste Noire-gerelateerde zoekopdrachten mijn recensie-oase. Neem bijvoorbeeld dit pareltje:

Vrij vertaald, “grote zwarte reet in string”. Hoewel het op zich al amusant is dat deze pagina blijkbaar in de zoekresultaten opduikt wanneer één of andere schlemielige Fransoos ebenhouten derrières zit te googlen, is het des te verrassender dat deze François avec sa Petite Bite Blanche ook nog eens op mijn site klikt in de verwachting er geschikt materiaal te vinden voor zijn interraciale rukfantasieën. Wat een teleurstelling moet het vervolgens geweest zijn om mijn hoogdravende uiteenzetting over de CD van een over geslachtsziekten zingende band op het scherm te zien verschijnen in plaats van de gelekte sextape van Sandra Mbomba en haar voluptueuze vriendinnen uit het dorp.

Maar goed, ter zake. De reden dat de recensie van L’Ordure à l’État Pur een relatief succes was, is dat het materiaal van Peste Noire zich in het algemeen goed laat analyseren. Er is veel meer te ontdekken in het oeuvre van deze band dan je op het eerste gezicht zou denken, wat tevens één van de oorzaken is dat de band, mijns inziens, zo vaak verkeerd wordt begrepen. Sterker nog, één van de redenen waarom ik het album wilde bespreken was dat er op het internet vrij veel nutteloze recensies van L’Ordure te vinden waren (en, helaas, zijn), die het concept van de muziek van Peste Noire in z’n algemeenheid en de thema’s van L’Ordure in het bijzonder geheel buiten beschouwing lieten. Hiermee wil ik niet impliceren dat ik de waarheid in pacht heb over dit vierde album van Peste Noire, maar het deed me pijn om te zien dat zoveel luisteraars het idee achter de muziek compleet buiten beschouwing lieten en het album beoordeelden met een oppervlakkigheid die eerder op haar plaats zou zijn bij het analyseren van een Big Mac. Genoeg reden dus voor mij om het album aan de hand van mijn uiterst gebrekkige Frans wat nader proberen te verklaren voor de mensen die er helemáál geen drol van begrepen.

En aangezien de recensie achteraf redelijk succesvol bleek, heb ik besloten een poging te gaan wagen om het alom verketterde tweede album van de band, Folkfuck Folie, eens te gaan ‘duiden’ (kots, wat een woord). Folkfuck Folie is wat mij betreft namelijk het album waarmee Peste Noire zich definitief vestigde als de meest verachtelijke band uit de black metal en het genre de onsmakelijkheid en afstotelijkheid teruggaf die het in de laatste jaren had verloren door toedoen van theatrale, libertijnse, calorie-arme pseudo-black metal als die van Dimmu Borgir en Enslaved. Misschien juist wel hierom wordt Folkfuck Folie als het minste album van Peste Noire gezien. Onterecht, want dit was het album waar het eigenlijk allemaal pas echt interessant mee begon te worden. Daarom binnenkort op deze oewebsait: een recensie van Folkfuck Folie. Niet voor paginahits (heb Goddank geeneens reclame-inkomsten), maar voor het algemeen belang, leering ende vermaeck, mijn eigen pleziertje en de glorie Godsch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s