Fú Xī – Verlaten landschappen en stille wegen

inthequietroad

Artiestcn Fú Xī
Uitgave: Op de stille weg
Platenmaatschappij: Shang
Jaar: 2009
Taal: Chinees
Genre: Nummertje 49 met metal bij

Oorspronkelijke Engelse tekst door Poswicht (click here for translation)
Nederlandse vertaling door Degtyarov

Hoewel westerse metal nogal eens gebukt gaat onder een eigenaardig moralisme en politiek correcte denkpatronen, staan ambitieuze Chinese bands voor een ander soort obstakel met een despotisch staatsapparaat dat “immorele” of kritische inhoud verbiedt, waardoor een potentiële rijkdom aan authentieke bands in de kiem wordt gesmoord. Men hoeft maar naar de karikaturale Chinese hiphopscene te kijken om een voorbeeld te aanschouwen van wat een slechte grap de Chinese interpretatie van westerse muziek kan zijn.

Peking represent.

Peking represent.

Gelukkig kunnen Chinese groepen altijd nog teruggrijpen op een geschiedenis van enkele millennia, in tegenstelling tot onze vrienden aan de andere kant van de oceaan. Dat heeft Fú Xī ook begrepen. De bandnaam verwijst naar een mythische Chinese heerser, de eersten der zogenaamde ‘soevereinen’, door legenden onder meer aangewezen als de uitvinder van het vissen, het jagen en bovenal het schrijven, waarmee hij de esoterische basis zou hebben gelegd voor de Chinese leestekens. Hij is naar verluidt ook de schrijver van de Yì Jīng (I Tjing), het Boek der Veranderingen, een oude waarzeggershandleiding die van essentieel belang is voor de Chinese cultuur en nog steeds wordt gebruikt in het moderne China, alsmede door Neotroglodieten over de hele wereld.

Over de band zelf is weinig informatie te vinden. Wel is bekend dat ze, toepasselijk genoeg, uit dezelfde provincie komen als waar Fú Xī volgens de overlevering vandaan komt. Eens een groeikern van Chinese cultuur, staat de provincie heden ten dage vooral bekend om diens verlatenheid en onherbergzame klimaat.

Phuck Yiu.

Phuck Yiu.

De muziek die door de band ten gehore wordt gebracht is een unieke melange van Chinese instrumenten en Westerse harmonieën, aan de hand waarvan introspectieve klankkleuren hun kans grijpen en een kalme, bijna romantische atmosfeer neerzetten die het geheel veel luisterbaarder maakt dan traditionele Chinese muziek ooit zou kunnen zijn. De ritmische gitaar- en percussiemelodieën vormen de fundering waarop inheemse Chinese instrumenten als de Èrhú, de Chinese tegenhanger van de viool, en de Qín, een snaarinstrument, traditionele Chinese composities ten gehore kunnen brengen. Geluidsfragmenten van wind, regen en bliksem onderlijnen dit geheel en ook de heldere vocalen komen goed uit de verf, waardoor zij de zeldzame kwaliteit bezitten de schoonheid van de Chinese taal tentoon te kunnen spreiden.

Ook de teksten hebben een traditionele, melancholische inslag, daar zij de gebruiken van Chinese poëzie respecteren en emoties en landschappen beschrijven zonder daarbij excessief gebruik te maken van adjectieven en superlatieven. Hierbij wordt met name teruggegrepen op concepten als herfst en dood. Hoewel het niet gemakkelijk is om een definitief oordeel te vellen over de dichtkunsten van een band die in het zo ver van mijn moedertaal verwijderde Chinees zingt, is het overduidelijk dat men over voldoende talent beschikt om de vereiste complexiteit en finesse tot poëtische uiting te brengen.

fuxi1

Al met al is het verfrissend om te zien hoe een Chinese band zijn cultureel erfgoed omarmt in plaats van te vervallen in het na-apen van genre-archetypen. Al is het zeker geen garantie voor kwaliteit, is het al zeldzaam op zich dat artiesten hun moedertaal verkiezen boven het Engels, de verfoeilijke lingua franca van de globalisering. Het grootste probleem van black metal, of zelfs metal in het algemeen, is echter dat er simpelweg te veel van is. Iedere vonk van innovatiedrang wordt verdronken in een zee van Amerikaanse en Noorse muziekclichés waar een decennium geleden reeds in creatief opzicht geen enkele relevantie meer vanuit ging.

Het album laat zeer zeker een blijvende indruk achter en zou kunnen dienen als het startschot van een onderdompeling in goede Chinese muziek. De ster van unieke Chinese metal is rijzende, wat wellicht een voorteken is van een definitieve verschuiving in de metalscene. Jouw beurt, Europa.

Bezetting:
Wei Daixin – basgitaar
Mao Mao – slagwerk
Chai Xudong – èrhú
Du Xiaoyue – gitaren
Wang Chengyin – gitaren
Wang Yi – zang

Nummers:
伏羲 (Fú Xī)
在寂静的路上 (Op de stille weg)
舞 (De dans)
遗 (Achtergelaten)
赤灵月 (Maan van de rode geest)
南无疆 (Het Zuiden heeft geen grens)
结束曲 (Conclusie)

Totale speeltijd: 35:20

2 thoughts on “Fú Xī – Verlaten landschappen en stille wegen

  1. Pingback: 伏羲 – 在寂静的路上 | Fú Xī – In the quiet Road | Black Ivory Tower

  2. Pingback: Achter de Mist | Bevroren Ivoren Toren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s