Stalen Stem, Witte Toren

golos stali

Artiest: ua Nokturnal Mortum
Uitgave: Голос сталі
Platenmaatschappij: Oriana Music
Jaar: 2009
Taal: Oekraïens
Genre: Apollinisch Staal

Oorspronkelijke Engelse tekst door Maximus Meyer (click here for the English version)
Nederlandse vertaling door Degtyarov

Black metal uit Oost-Europa wordt doorgaans geplaagd door twee specifieke pijnpunten: a) het gebrek aan vermogen om politieke ideeën van welke pluimage dan ook (met nationaalsocialisme als duidelijke hoofdschuldige) proper te verwerken en b) de onkunde in het op een smaakvolle manier integreren van traditionele elementen in de blackmetalesthetiek. Het resultaat van de meeste pogingen kan wel degelijk ‘volkse’ elementen en degelijke, rustgevende melodieën bevatten, maar in termen van samenhang dondert het hele zaakje dikwijls in elkaar, wat komt door onwetendheid over de ware natuur van metal zelf.

nokturnal-mortum_1794273

Het nieuwste album van Nokturnal Mortum, Голос сталі (Golos StaliDe Stem van Staal) is een zeldzame doch niet te negeren uitzondering op de regel, voornamelijk omdat het geen metal is zoals we die in formeel opzicht kennen. Toegegeven, de instrumenten en techniek blijven grotendeels onveranderd ten opzichte van wat we al kennen, maar de verandering zit hem in het feit dat de muziek doordrenkt is van een geest die geheel atypisch is voor deze fundering. Waar metal doorgaans namelijk van een dionysische aard is, id est impulsief en opstandig; duister en vurig, komt Nokturnal Mortum met iets wat we gerust als apollinisch kunnen bestempelen, daar het uitgaat van autoriteit en traditie; licht en orde.

De muzikale elementen van dit album zijn talrijk en divers; uiteraard is er traditionele instrumentatie, maar ook zijn er hier en daar nog elementen van rock te identificeren, die zich bij tijd en wijlen zelfs manifesteren als psychedelische solopartijen à la Pink Floyd. Nu is het weliswaar een feit dat pogingen om meerdere stijlen proberen samen te voegen, vaker wel dan niet jammerlijk mislukken; moderne popmuziek is een waar kerkhof dat deze waarheid bevestigt. Golos Stali is echter, metaforisch gezien, een polygaam huwelijk van verschillende vrouwelijke entiteiten, eenduidig in hun loyaliteit aan het centrale apollinische principe; dat wil zeggen, de verscheidene vormen worden op keurige wijze gecombineerd en georganiseerd door de artistieke visie van het album, wat duidelijk resulteert in iets wat even gevarieerd als verenigd is. Het is wellicht interessant om hier bij te vermelden dat werkelijke muziekgenres zelden spontaan uit de grond schieten, maar in plaats daarvan beïnvloed worden door een scala aan eerdere tradities; heavy metal werd zo geboren uit klassiek, rockmuziek en, zo zou men althans kunnen beweren, de blues.

Varggoth 2

Één van de meest aansprekende aspecten van Golos Stali is de kracht van diens structuur, van de organisatie van diens compositie; door het gehele album (dat nota bene ruim een uur duurt) stroomt een bijzondere helderheid die het geheel tot een waarlijk eenduidige luisteroefening maakt. Elk nummer is overduidelijk anders dan het vorige en toch staat elk lied in elkaars verlengde door de rode lijn die door het album loopt; de resulterende indruk op de luisteraar is dat deze weet dat elk nummer onherroepelijk een onderdeel vormt van het geheel. Hier komt nog bij dat, net als het verrassend hierop lijkende Belus, het album klinkt als een klassieke symfonie: een thema wordt gepresenteerd, dan ontwikkeld en vervolgens wederom gepresenteerd, deze maal voorzien van een nieuw inzicht. Deze thema’s zijn, evenals de corresponderende melodieën, dramatisch en diepgravend, en zij worden zo voorzien van een specifieke context binnen het album als geheel. En, hoewel we vooralsnog geen diepgaande kennis bezitten over de Oekraïense teksten, bestaan de thema’s/melodieën in harmonie met het conceptuele raamwerk. Hierop duidt niet alleen de muziek, maar ook titels van nummers als “Langs het Pad Van de Zon” en “Witte Toren”, twee uitzonderlijke toonbeelden van een apollinische geest.

In de stijl van het voorgenoemde Belus baseert Golos Stali zich op een bekend concept met een relatief vooruitstrevend idee; het effect is iets wat we simpelweg nog niet eerder gehoord hebben, iets wat we nog niet helemaal kunnen plaatsen. Er is echter een verschil met Burzums eerste post-gevangenisalbum: waar Belus tegelijkertijd de nagel aan de doodskist van de Noorse blackmetalscene is en het potentiële startschot van een nog te scheppen kunstvorm, is Golos Stali tegelijkertijd de synthese en de overstijging van twee historische genres. En hoewel het wellicht nog niet de manifestatie van die voorspelde nieuwe kunstvorm is, toont het desalniettemin aan dat de geboorte hiervan wellicht dichterbij is dan wij tot nu toe vermoedden.

Bezetting:
Varggoth – gitaar, zang
Vrolok – basgitaar
Saturious – toetsenbord, traditionele instrumenten
Bairoth – drums
Astargh – gitaar, achtergrondzang

Nummers:
1. Інтро (Intro) (3:05)
2. Голос сталі (De Stem van Staal) (9:54)
3. Валькирия (Walkure) (10:47)
4. Україна (Oekraïene) (8:24)
5. Моєї мрії острови (Mijn Droomeilanden) (11:47)
6. Шляхом Сонця (Langs het Pad Van de Zon) (9:06)
7. Небо сумних ночей (Hemel Van Droevige Nachten) (4:50)
8. Біла вежа (Witte Toren) (11:48)

Totale speeltijd: 69:41

Oorspronkelijk gepubliceerd op From The Heights op 17 april, 2010. Met dank aan Maximus Meyer.

4 thoughts on “Stalen Stem, Witte Toren

  1. Pingback: Steel Voice, White Tower | Black Ivory Tower

  2. Pingback: Achter de Mist | Bevroren Ivoren Toren

  3. Pingback: Een Franse bloem in Russische aarde | Bevroren Ivoren Toren

  4. Pingback: Lijmen | Bevroren Ivoren Toren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s