Een Franse bloem in Russische aarde

“Jaar in, jaar uit vloeiden de onzichtbare rivieren naar het ondergrondsche meer van den haat.”
– Nescio, Vae victis, 1946

The Dawns Were Drifting As Before

Artiest: rossia Сивый Яр (Sivyj Yar)
Uitgave: Как прежде плыли зори (The dawns were drifting as before) (langspeelplaat)
Platenmaatschappij: Those Opposed Records
Jaar: 2013
Taal: Russisch
Genre: Dichotomie van hopeloosheid en bevrijding

Tekst door Degtyarov
(For the English translation, click here)

honger

Kinderliedjes vanaf het sterfbed

De bewering dat populariteit evenredig zou zijn aan kwaliteit, is gestoeld op de misvatting dat de meerderheid altijd gelijk heeft, ongeacht welke argumenten er van de overtuiging van de massa uitgaan. De populairste muziek is doorgaans tevens de meest verwerpelijke. Dit is, vandaag de dag althans, logisch, daar muziek en eigenlijk alle volkse cultuur, in plaats van zich op te trekken aan de elite, zich aanpast aan de laagste grenswaarde. Een lied dat populair moet worden, moet zoveel mogelijk mensen aanspreken. Om zoveel mogelijk mensen aan te spreken, moeten verdelende factoren (politiek, onconventionele esthetiek, ingewikkeldheid) worden vermeden. Wat overblijft is een product zonder risico, zonder durf, zonder verrassingen; iets waar weinig smaak of kleur vanuit gaat, maar waar ook weinigen aanstoot aan zullen nemen. Wanneer het lied dan wel de artiest toch buiten de waargenomen conventies treedt, is dat alsnog ruim binnen de grenzen van het acceptabele, over een pad dat voorzichtig wordt uitgestippeld door marketingjongens en saleshonden. vlad2De hymne van de massacultuur is daarom simpel; simpelheid staat haaks op de complexiteit en het venijn die de geest van de waarnemer respectievelijk kunnen verheffen en overrompelen. En dat is de reden waarom er alleen maar poep binnenstroomt zo gauw je televisie of radio aanzet.

Hoewel het meerderheidsargument dus de ultieme drogreden is, valt er doorgaans nog wel enige logica te bespeuren in het feit dat de populariteit van sommige artiesten groter is dan die van andere. Dat Drudkh populairder is dan Gauntlet’s Sword, is niet toevallig. De composities van eerstgenoemde zitten beter in elkaar, de instrumentatie is beter, de productie is beter, de esthetiek is smaakvoller, enzovoorts. Dat de alleraardigste band Agatus nooit eenzelfde hoeveelheid faam als Rotting Christ heeft verworven, komt omdat de studio-opnamen van Agatus over de afgelopen twee decennia op één hand te tellen zijn.

Toch is het op zijn zachtst gezegd vreemd te noemen dat het nieuwe album van de band Sivyj Yar, The dawns were drifting as before, nagenoeg geen aandacht heeft gekregen van recensent noch luisteraar. Aan de kwaliteit van het Russische eenmansproject ligt het in ieder geval niet, want met een meertal aan gevarieerde composities, alsmede een in elk opzicht zeer degelijke instrumentatie, laat de band zien veel andere soloprojecten in kundigheid te ontstijgen. De stijl van dit nieuwe album vertoont veel kenmerken van Franse en Oekraïense blackmetaltradities, waardoor het qua originaliteit wellicht wat achterblijft. De uiterst vaardige manier waarop deze verschillende invloeden tezamen worden gebracht, maakt het echter wel dat de muziek in de uitvoering compenseert wat qua vernieuwing ontbreekt.

De compositie bouwt op misleidende wijze op naar een moedwillige anticlimax.

Zoals wel vaker met black metal van Oost-Europese makelij, zegt het visuele ontwerp van het album veel over de muziek. Illustraties van verlaten oorden op het dorre Russische platteland geven een voorproefje van de atmosfeer die multi-instrumentalist Vladimir in zijn eentje neerzet gedurende de vijf nummers, die gezamenlijk iets meer dan een half uur in beslag nemen. konstantinHebben de eerste noten van de intro nog een aura van hoop, spoedig geven de dissonante riffs van het eerste ‘echte’ nummer, “Drought struck the sowings”, de muziek een naargeestig, unheimisch geluid dat het thema van dit album – hongersnood – goed weerspiegelt. In de laatste twee minuten valt de zang weg, gaat het tempo van de muziek omhoog en is er qua vocalen enkel nog geschreeuw uit de verte te horen.

Ook “Lost” begint nog met een hoopvolle melodie: van de kleurrijke baslijn gaat iets glorieus, maar ergens ook iets noodlottigs uit. Zij bouwt deze hoop op misleidende wijze op tot een moedwillige anticlimax: hoewel de melodie aanvankelijk nog puur en eufonisch is, worden er geleidelijk meer elementen toegevoegd die dit evenwicht verstoren, totdat het nummer zich met de zang van Vladimir geheel in de hopeloosheid van het blackmetalgeluid stort. Na dit lange middenstuk komt het nummer uiteindelijk weer terug op een herinterpretatie van de openingsmelodie, die nu iets lugubers over zich heeft, als een oude man die op zijn sterfbed de kinderliedjes uit zijn jeugd zingt alvorens hij zijn laatste adem uitblaast. Met deze aan de klassieke muziek ontleende structuur van een beginstuk, een middenstuk en een herinterpretatie van het beginstuk creëert de band in ieder nummer een spanningsboog die het maakt dat de composities, die allen zo’n 9 à 10 minuten duren, blijven boeien tot het einde.

shishkin rozh2

Dat de compositiestructuur erin slaagt de aandacht van de luisteraar te allen tijde vast te houden, neemt helaas niet weg dat de balans op het album af en toe nog ontbreekt. Vooral op het nummer “Drought struck the sowings” lijkt de band niet te kunnen kiezen tussen een traditioneel atmosferisch geluid zoals dat te horen is op de eerste paar Drudkh-albums en de progressievere aanpak à la Alcest ten tijde van Le Secret. Die laatste invloed wordt gedurende het album wel sterker, waardoor de balans vooral op het titelnummer vrijwel volledig is hersteld. Ook hier kenmerkt de compositie zich door de reeds besproken structuur van ouverture – middenstuk – herinterpretatie van ouverture, maar is de overgang tussen deze ‘hoofdstukken’ veel geleidelijker en daardoor soepeler, wat het evenwicht van de compositie als geheel weer ten goede komt.

“Het fenomeen van onmenselijke Slavische krijsen over contemplatieve riffs produceert altijd een zeer aparte atmosfeer.”

Het feit dat de band naarmate het album vordert ‘kiest’ voor één geluid, betekent alleen wel dat het titelnummer overduidelijk klinkt als een op Franse leest geschoeide postblackmetaluitvoering. Met name door middel van het gitaargeluid en de zang wordt duidelijk dat medemulti-instrumentalist Neige (Alcest, Amesoeurs) een grote inspiratiebron geweest moet zijn voor de Russische muzikant achter Sivyj Yar. Nu is het zo dat de kundige uitvoering en de gestructureerde composities de band een attractie op zich maken, maar vooral op het titelnummer kan de term ‘Neige-aanbidding’ niet helemaal uit de gedachten worden verbannen.

dawnsDe Franse invloed voert uiteindelijk dus de boventoon, maar toch slaagt de band erin een Oost-Europees geluid te behouden. De muziek is filmischer, rauwer en emotioneel diepgravender dan de doorgaans warme en gepolijste producties die in het midden van het vorige decennium uit Frankrijk kwamen [1]. Het gevolg is dat de muziek klinkt als Alcest, maar aanvoelt als Drudkh. Hiermee bewijst Sivyj Yar dat niet alleen Oekraïense, maar bij tijd en wijlen ook Russische bands de kunst van de uitgerekte, emotionele en door natuur geïnspireerde composities beheersen. Het fenomeen van onmenselijke Slavische krijsen over contemplatieve riffs produceert altijd een zeer aparte atmosfeer, aangezien het een perfecte formule is voor een aurale vertegenwoordiging van de natuur; vreemd en gevaarlijk voor de moderne mens, maar paradoxaal genoeg de plaats waarin hij uiteindelijk toch zijn oorsprong vindt. Hierdoor verwordt ook de muziek die haar representeert tot een dichotomie van een buitenaardsheid die tot de kern van onze menselijkheid doordringt.

Wat tevens opvalt aan de atmosfeer die Sivyj Yar neerzet, is dat deze perfect overeenkomt met de door Sir Gorgoroth vervaardigde lay-out. Het hopeloze dat van de uithalen van Vladimir uitgaat, komt terug in de angstvallige stilte die de in de albumkunst afgebeelde taferelen tentoonspreiden. Daartegenover staat de kalmte die een doodse scène gek genoeg kan uitdragen, een rustgevendheid van lugubere aard die nog het best weerspiegeld wordt door het laatste stuk van “Lost”, waarin op melancholische wijze de opening van het lied wordt herhaald, als ware het een troebele gedachtevlaag die wellicht een herinnering zou kunnen zijn.

“Alle ingrediënten zijn aanwezig om van dit album een waar ondergronds succes te maken.”

In vele opzichten is The dawns were drifting as before een solide album dat het talent van diens makers weerspiegelt. Neem bijvoorbeeld de heldere productie die ieder instrument tot zijn recht laat komen zonder aan rauwheid in te boeten. Of het ontwerp van het album zelf, dat de muziek op bijna perfecte wijze van een visuele dimensie voorziet. Of natuurlijk de instrumentatie, die verraadt dat Vladimir, in tegenstelling tot de meeste uitbaters van eenmansbands [2], de meeste affiniteit met de basgitaar lijkt te hebben, daar hij dit instrument met uitzonderlijke passie en melodieus inzicht bespeelt. Als het aankomt op een unieke insteek lijkt de band vooralsnog zoekende te zijn, maar alle ingrediënten zijn aanwezig om van dit album een waar ondergronds succes te maken. Daarom is het des te vreemder dat dit nieuwe werk van Sivyj Yar tot nu toe zo weinig aandacht heeft gekregen. Het is immers niet afhankelijk van de volgersmentaliteit van de darren die zich alleen maar zorgen maken over X-Factor. Je zou toch zeggen dat er voldoende metalfans zijn met de smaak om dit epos van Sivyj Yar op waarde te kunnen schatten. Nou, waar blijven jullie dan?

cze2

The dawns were drifting as before kan nu gekocht worden bij Those Opposed Records

Sivyj Yar is:
Vladimir – zang, alle instrumenten

Nummers:
1. Прелюдия (Prelude) (1:00)
2. Заглушила Засуха Засевки (Drought struck the sowings) (9:13)
3. Утраченное (Lost) (10:28)
4. Как Прежде Плыли Зори (The dawns were drifting as before) (8:20)
5. Межень Солнца (Hibernal solstice) (5:44)

Totale speelduur: 34:46

Notities:
[1] Hiermee wordt verwezen naar bands als Alcest, Mortifera, Celestia en Amesoeurs; dus niet het rauwere werk van Les Légions Noires of La Mesnie Herlequin.
[2] Ardraos en Vorskaath van respectievelijk Sühnopfer en Zemial hebben bijvoorbeeld meer met hun drumstel.

Zie ook:
Onze recensie van SühnopferNos sombres chapelles
Onze recensie van ZemialI am the Dark
Onze recensie van Nokturnal MortumGolos stali

Muziek beluisterd tijdens deze recensie: Sivyj Yar, Akitsa, Drudkh

Bier gedronken tijdens deze recensie: Hasseröder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s