De koude omhelzing van Vinland

“Dat is alles. Een vreemd gevoel van onvergankelijkheid.
– Nescio, Pleziertrein, 1961.

triumph

Artiest: maple syrup Pagan Hellfire
Uitgave: On The Path To Triumph (langspeelplaat)
Platenmaatschappij: Tour de Garde
Jaar: 2013
Taal: Engels
Genre: Ode au temps passé

Tekst door Degtyarov
(For the English translation, click here)

vikingabalk zw

“Come what may, Vinland, I am ready!”

Trouwe lezers weten dat er op deze webpagina met enige regelmaat is afgegeven op bands als Immortal en (het late) Gorgoroth. Hoewel de spot die wij drijven met vercommercialiseerde gezichtsverfgroepjes uit de jaren ’90 welgemeend is, komt deze hoon absoluut niet voort uit een gebrek aan respect voor de Noorse/Scandinavische ‘scene’. Bands uit Noord-Europa zijn van essentieel belang geweest voor de ontwikkeling van black metal van een wat jolig esthetisch concept tot een volwaardige muziekstroming met een – in tegenstelling tot overzeese stromingen als thrash en death metal – herkenbaar Europees geluid.Incarnatus Het werk van bands als Bathory, Burzum en Darkthrone kan in termen van invloed en kwaliteit niet genoeg geprezen worden.

Nee, Bevroren Ivoren Toren herkent zich volstrekt niet in de antinostalgische mentaliteit die een aanzienlijke populariteit geniet onder vooral jongere luisteraars van black metal. Wij snappen het echter wel. Weinig is irritanter dan het weemoedige geblaat van ouwe sokken die beweren dat vroegâh alles beter was, op een toon die impliceert dat zij er zelf bij waren toen Euronymous zijn platenzaak Helvete in elkaar knutselde. Daar komt nog bij dat black metal als genre sinds het begin der negentiger jaren nou niet bepaald heeft stilgestaan. Bands als Peste Noire, Akitsa en Drudkh doen zeker niet onder voor de artiesten die hen inspireerden. Het einde van de Scandinavische hegemonie en de daaropvolgende verdere ontwikkeling van het concept black metal zijn van cruciaal belang weest voor de overleving van het genre in de 21ste eeuw.

Toch kan het te midden van zulks een innovatiedrang verfrissend zijn om een band aan te horen die ook in l’an de disgrâce 2013 het klassieke Noorse geluid blijft vereren. Het uit Canada afkomstige Pagan Hellfire bewijst met het recent verschenen album On The Path To Triumph dat de Noorse traditie ook met twee decennia aan genreverbreding nog weinig aan impact heeft hoeven inboeten. Met langgerekte composities, tremoloriffs en harde blastbeats doet de al sinds 1995 actieve eenmansoperatie bovenal aan als een typische blackmetalband. Ondanks het ‘pagan’-plakkaat, dat zelfs in de bandnaam is terug te vinden, is men niet van de minimalistische, vooral op sfeer en emotie leunende aanpak die door talrijke Oost-Europese paganblackmetalbands is gepopulariseerd. In plaats daarvan grijpt On The Path To Triumph terug naar een typisch Second Wave-geluid en verrijkt het met buitengewoon fraaie composities, instrumentatie en productie.

“De muziek roept herinneringen op aan vergane glorie.”

Hoewel de esthetisering van het primitieve het vaak doet lijken alsof het element productie binnen de black metal bijzaak zou zijn, is niets minder waar. Albums waarop de balans wordt gevonden tussen luisterbaarheid en rauwheid, blijven dikwijls beter houdbaar dan platen die te veel opgaan in één dezer aspecten. Minder archaïsch gezegd: met On The Path To Triumph bewijst Pagan Hellfire dat de impact van zelfs een toch al harde muziekstijl als black metal des te groter wordt wanneer de productie de muziek aanvult en haar zo beter tot haar recht leiv2laat komen. De stevige drums in het bijzonder maken het dat de muziek snoeihard de luidsprekers uitkomt, zonder daarbij de gitaren geheel te overstemmen. Ook de schelle zang komt met precies het goede volume uit de muziek naar voren; dat wil zeggen luid genoeg om niet ondergesneeuwd te raken door de immer doorbeukende muziek en niet zo hard dat het de instrumenten à la Panzerfaust naar de achtergrond drijft.

Ieder album staat of valt echter met composities. Ook op dit vlak presteert Pagan Hellfire bijzonder goed. In goede blackmetaltraditie wijkt de structuur van de muziek af van het popmodel en kiest het er in plaats van de gemakkelijke couplet-refreinstructuur te hanteren, voor om de ene riff na de andere in de strijd te gooien. Af en toe worden bepaalde melodieën nog eens herhaald bij wijze van herinterpretatie, een techniek die afkomstig is uit de klassieke muziek. Incarnatus, de muzikant achter dit project, heeft tevens een bijzonder talent voor het creëren van melancholische riffs zonder daarbij in de emotioneel oppervlakkige DSBM-zone te belanden. In plaats van depressieve gedachten, roept de muziek eerder herinneringen op aan vergane glorie, wat weerspiegeld wordt door titels als “What Has Always Been” en “Monuments Of Victories Forgotten”. Toch wordt ook deze melancholie niet gebracht zonder een paar sprankjes hoop op verlossing, waar het nummer “The Fire Of A New Dawn” dan weer van getuigt.

“Dit is het ultieme eerbetoon aan de oude meesters.”

De vooruitstrevendheid die veel van de meest gewaardeerde blackmetalbands van dit moment kenmerkt, is te prijzen. Toch kan het, paradoxaal als het misschien klinkt, verfrissend zijn wanneer een artiest het eindeloze streven naar vernieuwing eens overboord kiepert en zonder pretenties keiharde black metal produceert zoals die ook begin jaren ’90 in Noorwegen werd vervaardigd. Het feit dat Nova Scotia, de thuishaven van dit illustere eenmansproject, de plek is waar de Vikingen lang voor 1492 hun nederzettingen bouwden, zal ongetwijfeld aanzet geven tot een scala aan oppervlakkige parallellen (u ziet, ook wij hebben de verleiding niet geheel kunnen weerstaan), maar het blijft opmerkelijk dat een Canadese band zo uitblinkt in de executie van een in de vergetelheid rakend geluid. On The Path To Triumph is zo het ultieme eerbetoon aan de oude meesters. Het bewijs dat originaliteit niet tot deugd an sich hoeft te worden verheven.

leiv zw

Je kunt On The Path To Triumph nu kopen bij Tour de Garde.

Pagan Hellfire is:
Incarnatus – alle instrumenten, zang

Nummers:
1. Only Death’s Call (10:23)
2. Of Wind And Storm (5:55)
3. The Fire Of A New Dawn (5:43)
4. Highest Peaks Of The North (6:40)
5. What Has Always Been (8:19)
6. Monuments Of Victories Forgotten (7:42)
7. An Oath Drawn In Blood (5:57)

Totale speelduur: 50:39

Zie ook:
Onze recensie van KawirDei Kabeiroi
Onze recensie van ZemialI Am The Dark
Blackgaze bestaat niet

Muziek beluisterd tijdens deze recensie: Pagan Hellfire, Darkthrone

Bier gedronken tijdens deze recensie: Iki

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s