Naar de sportschool voor het Moederland

“Maar de grootste dingen die ons bestaan kenmerken laten zich niet in een hoek duwen, de liefde niet, het huwelijk, het gezin, de mislukking niet, noch de dood. Zij blijven onze daden richten.”
– Ferdinand Bordewijk, Bij gaslicht, 1951.

voiceless

Artiest: by Камаедзiца (Kamaedzitca)
Album: Безмолвные слова твои (Bezmolvnie slova tvoy / Voiceless are your words) (langspeelplaat)
Platenmaatschappij: På Gamle Stier
Jaar: 2012
Taal: Wit-Russisch; Russisch
Genre: Overstijging van het mondaine

Tekst door Degtyarov
(For the English version, click here)

kamaheader

“Als de eerste sneeuw op een verlaten weg”

Een zoektocht naar de beste muziek is een expeditie vol valkuilen. Ieder genre wordt geplaagd door intellectuele leegte. Het woord ‘genre’ zelf impliceert al een herhaling van zetten; gedoemd om te verworden tot een benaming voor alle slappe aftreksels die door hetzelfde handjevol pioniers geïnspireerd raakten. Hierbij is het niet alleen het gebrek aan originaliteit, maar vooral het ontbreken van bezieling dat de geloofwaardigheid van artiesten parten speelt. En toch bevolken ze in groten getale allerhande muziekscenes. Legers van eentonige indiebandjes met quasi-Beatleskapsels, metalbands met lang-haar-omdat-het-moet, rappers die verhalen van hun zware thug life in de ghetto terwijl ze in Triestigheid aan de IJssel wonen… stuk voor stuk zijn ze even onnozel in hun overtuiging dat inspiratie en imitatie in elkaars verlengde liggen. De imitatie mag dan het beste compliment zijn, maar daarmee wordt het voor de omstanders nog niet leuker om aan te horen.

Er zijn wel degelijk muzikanten die zich realiseren dat het nadoen van idolen niet volstaat, maar het probleem is daarmee niet per sé opgelost. De zucht naar originaliteit verleidt velen ertoe hun hand te overspelen. Zij komen op de proppen met iets wat daarvoor inderdaad nog nooit iemand heeft bedacht, laat staan uitgevoerd. Maar dikwijls is goed te horen dat daar dan ook alle reden toe is geweest. Zie daar de reden dat originaliteit in de muziek nog te vaak gelijkstaat aan carnavaleske kitsch met ‘gek doen om het gek doen’ als enige leidmotief. Of erger, muziek die naar een hoger plateau getild moet worden door het verhaal erachter. Kunstenaars grijpen die mogelijkheid aan om hun ongekend talent te etaleren om ongeïnspireerde rommel te verkopen met een even opzichtig als opportunistisch filosofisch laagje; zij het een extistentiëel vraagstuk met de diepgravendheid van bladgoud of één of ander ‘social statement’ waar zelfs de meest doorgewinterde soixant-huitard van moet kokhalzen. Het zijn tactieken die de gebrekkige inhoud van de muziek moeten maskeren en de reden dat er platen als Musique barbare van Karel Appel bestaan, een werk al even waardeloos als de rest van zijn zogenaamde kunst.

Ook in de metal- en rockscenes treft men dergelijke wolligheden aan. Om de haverklap gooit één of andere band – puur omdat het kan – weer eens twee of meerdere muziekstromingen door elkaar. Punk en jazz, hoe verzin je het! En uiteraard, wij als klootjesvolk worden geacht subiet te applaudiseren voor de onbeteugelde creatieve geest die het heeft behaagd deze twee onlogische elementen met elkaar te verbinden. Dat zou misschien nog wel op te brengen zijn geweest als wij inderdaad een verbluffend resultaat voorgeschoteld hadden gekregen. Maar helaas is er een levensgrote kans dat de artiest in kwestie eerder het gelijk bewijst van degenen die het tot dan toe niet hadden aangedurft de twee stromingen door elkaar te mengen. Of het nou de hele Noorse avant-gardebeweging uit de jaren ’90 is (Ved Buens Ende, Dødheimsgard), of individuele bandjes met een vreemde stijl, ze maken allemaal dezelfde fout: ze zijn in de veronderstelling dat je door bewust het ‘rare’ en het ‘onlogische’ op te zoeken, je vanzelf op een origineel idee komt. Ware originaliteit zit ‘m echter niet in het afzetten tegen het gevestigde, maar in de intrinsieke motivatie om iets te creëren ongeacht van of het binnen de gebruiken van een bepaald genre valt.

“Het werk van Kamaedzitca is het resultaat van technische competentie en een gezonde dosis dikke vette schijt aan conventies.”

Wie een beschrijving van de recente bezigheden van de band Kamaedzitca in zich opneemt, zal wellicht denken dat ook deze band zich schuldig maakt aan de misplaatste originaliteitsdrang die de kunstwereld in haar greep houdt. Hun muziek vertoont kenmerken van black metal, traditionele muziek, hardcore, RAC, ambient en zelfs rap; normaal gesproken het soort mengelmoes dat voorbehouden is aan pretentieuze allesmixers die maar her en der invloeden bij elkaar sprokkelen in een wanhopige poging te verdoezelen dat ze nergens echt in uitblinken. Toch bekruipt je bij het beluisteren van Kamaedzitca dit gevoel nimmer. Hun muziek wekt dezelfde aura van naïviteit op als het oeuvre van Dub Buk, maar net als bij die Oekraïense formatie is het werk van Kamaedzitca het resultaat van technische competentie, een heldere muzikale visie en een gezonde dosis dikke vette schijt aan conventies.

Desalniettemin is de oorsprong van de groep bescheiden. Toen het project nog betrekkelijk normaal begon als een zich van heidense thematiek bedienende black-/folkmetalband, waren de Wit-Russen geen eigenaardige verschijning in het muzikale landschap van hun Slavische thuisregio. In een klein aantal jaren heeft de groep echter op alle mogelijke vlakken opvallende ontwikkelingen doorgemaakt. Waren de vijf oorspronkelijke leden op oude bandfoto’s nog getooid in de traditionele klederdracht die onder genregenoten eerder regel dan uitzondering is, op nieuw promotiemateriaal zijn de twee nog overgebleven leden te zien met kort haar, veel spiermassa, strakke shirts, trainingsbroeken en gympen; een uiterlijk dat je eerder bij Slavische straatvechters zou verwachten dan de altijd iet wat zweverige folktypes die wegdromen bij een geromantiseerd nationaal verleden dat al dan niet is opgeleukt met elfjes, eenhoorns en andere homo-erotische fantasymeuk.

gruppa

De muziek heeft eenzelfde transformatie doorgemaakt, al rijkt het muzikale inzicht dat door bandleden Luty en Artsem tentoon wordt gespreid nog altijd veel verder dan wat je bij Oost-Europese sportschoolfiguren zou verwachten. Vooral op het album Bezmolvnie slova tvoy (dat ter bevordering van de leesbaarheid vanaf hier zal worden aangeduid onder de officiële Engelse titel Voiceless are your words) komt dit tot uiting. Want hoewel deze 75 minuten aan muziek in zowel tekstueel als muzikaal opzicht een diversiteit vertoont zoals die zelden op een langspeelplaat is waargenomen, wordt op geen moment de samenhangendheid van het album bedreigd. En dat is knap, want alles wat er over het ene nummer kan worden gezegd, wordt in het volgende al weer geheel ontkracht. Het ene moment lijken uitbundige, rijk versierde solo’s een classicrockepos in te luiden, terwijl doom-achtige riffs en raspende vocalen luttele minuten later de sfeer een geheel andere kant op dirigeren. Het geheel wordt afgewisseld met ambientnummers, terwijl composities van de ene na de andere stijl bewijzen dat hij door de muzikanten compleet wordt beheerst.

Wat Kamaedzitca een nog complexer project maakt, is dat het door diens connecties en denkbeelden vaak in de RAC-scene wordt ingedeeld, wat op zichzelf weer een heel nieuw scala van verwachtingen schept. In tegenstelling tot veel andere aan black metal gerelateerde projecten is de indeling van Kamaedzitca in het rechtse muziekwereldje niet gebaseerd op ambiguïteiten en vage associaties of verdachtmakingen. De band nam een split-CD op met onder andere Kolovrat (de beruchtse skinheadband van Rusland) enstad identificeert zich openlijk met de noemers “Pagan – NS – Straight-Edge”. Maar net zoals met ieder etiket dat op de band geplakt kan worden, zijn ook deze labels te beperkt om accurate verwachtingen te scheppen van de aard van de muziek. Rechtse muziek heeft doorgaans het imago van amateuristische gelegenheidspunk die zijn bestaansrecht exclusief ontleent aan diens propagandistische waarde [1].

“De aanwezigheid van een poëtische dimensie alleen al is namelijk genoeg om dit album buiten het kader van ondoordachte propagandamuziek te plaatsen.”

Doch suggereren de veelzijdigheid van de muziek en de rijkdom aan tekstuele thematiek dat Kamaedzitca uit ander hout is gesneden dan het willekeurige wegwerpbandje dat de RAC-scene ‘rijk’ is. Gedurende de zeventien nummers wordt er gezongen, gesproken en geschreeuwd over het lot van Wit-Rusland en de Slavische volkeren, over sport, over geheelonthouding, over verloren beschavingen en over verwelkte liefdes, dikwijls voorzien van een poëtisch omhulsel dat gestoeld is op grootstedelijke weemoed. Door middel van doffe straatlichten, vaag omlijnde schaduwen, verlaten straten en beslagen ruiten wordt een beeld geschapen van eenzame metropool, die op haar beurt fungeert als plaats van handeling of symbool voor verval, eenzaamheid of afscheid. De algemeenheid van dat beeld staat de teksten toe meerdere lagen te bevatten, waarbij sommige tekstfragmenten kunnen worden geïnterpreteerd als het betreuren van een verloren liefde of het beklag over de naderende ondergang van de natie, zoals in het briljante slotnummer “Ustavshee odinochestvo” (“The tired loneliness”):

“Shadows drifting, turning in departure
The city lights behind us, and you’re alone
Night falls, and it feels as breath on glass
Leaving simply, but definitively
Floating silhouettes, faded in memory

That night, it was a dream,
as if it happened to someone other than us” [2]

Met deze meerlagigheid positioneert Kamaedzitca zich op dit album ver boven de propagandistische muziek die meer geïnteresseerd is in het expliciet overbrengen van een boodschap dan het met gevoel en subtiliteit vertellen van een verhaal. De bijna esoterische aanpak van de Wit-Russen zorgt er namelijk voor dat niet iedereen de capaciteiten zal hebben om te begrijpen waar zij het over hebben, waardoor de lezing van dit album als de zoveelste flagrante poging tot hersenspoeling definitief door de mand valt; de aanwezigheid van een poëtische dimensie alleen al is namelijk genoeg om Voiceless are your words buiten het kader van ondoordachte propagandamuziek te plaatsen.

Aan welke kant van het politieke spectrum de bandleden zich bevinden, blijft echter als een paal boven water staan. Zo wordt in het nummer “Evropa-Rus'” een Wit-Russisch/Slavisch nationalisme uiteengezet dat zich onder meer kenmerkt door de harmonie van cultuur en traditie. Het weerspiegelt een wereldbeeld dat wordt gekenmerkt door etnisch nationalisme, maar dan wel van het slag dat een diepere verbintenis zoekt tussen de Europese volkeren, en zich niet zozeer wenst te bedienen van chauvinisme. Wat opvalt aan de ideologie van Kamaedzitca is dat het, hoewel de band zichzelf expliciet met het (Slavische) heidendom vereenzelvigt, veel overeenkomsten vertoont met het Orthodoxe geloof. De conservatieve blik die de band met enige regelmaat werpt op onderwerpen als voortplanting, technologie en commercie stroken met een sentiment waar in Oost-Europa meer draagvlak voor bestaat dan in het uiterst liberale Westen. Hierdoor kan de band in politiek opzicht nog extremer overkomen op de Westerling dan op één van de eigen landgenoten.

“Het befaamde onderscheid tussen de artiest en de muziek is niet zo noodzakelijk voor gevoelige figuren als het was op een deel van het eerdere werk van Kamaedzitca.”

Toch is de aanpak van deze thema’s op Voiceless in your words een stuk implicieter. De teksten staan nauwelijks in vergelijking tot hun eerder verschenen nummer “Chas baratsbi”, nota bene een sterk door rap geïnspireerde compositie waarin de aanval wordt geopend op zo ongeveer alle aspecten van de moderne samenleving die in strijd zijn met het nationalistische en extreem conservatieve wereldbeeld van de heren Luty en Artsem, of het nou McDonald’s, de sushihype, liberalisme, homoseksualiteit of voorbehoedsmiddelen zijn. Tegen deze achtergrond van politiek extremisme steekt een groot deel van de inhoud van Voiceless are your words bijna mystiek af. De wat meer belezen luisteraar zal hier en daar nog fragmenten ontdekken die aantonen dat de band niet bepaald is veranderdsnork qua ideologische inslag, maar de subtiele aanpak maakt het makkelijker om deze elementen los te koppelen van de muziek, mocht daar de behoefte voor bestaan. Maar het befaamde onderscheid tussen de artiest en de muziek om een interne ethische strijd te voorkomen is dus niet zo noodzakelijk voor de doorsnee ‘muziek en politiek gaan niet samen’-roeper als het was op een deel van het eerdere werk van Kamaedzitca.

Waar het in de esthetiek van Voiceless are your words en daarmee het moderne Kamaedzitca vooral om draait is zelfverbetering. Hiertoe kan men zich volgens de teksten van zanger Radan Luty met name bewegen door middel van het bevorderen van de eigen fysieke gezondheid door middel van training en sport, maar vooral ook door het vermijden van die elementen die lichaam dan wel geest schade zouden kunnen berokkenen. Dit is dan ook de bron van de eigenaardige combinatie van romantische heidense thema’s, sociaal-conservatieve waarden en het sportschoolsfeertje dat de band sinds enige jaren omringt. De paradox zit ‘m erin dat de hedendaagse sportschool en alles wat er in omgaat, of het nou bodybuilding, contemporaine vechtsport of reguliere fitness is, wordt omgeven met het egoïstische. De hoofdmotivatie van de moderne mens om aan zijn eigen lichaam te werken vindt haar oorsprong voornamelijk in ijdelheid. Loop een lokale kleerkastenhangplek als een sport- of kickboxschool in, en het merendeel van de aanwezigen aldaar handelt vanuit het verlangen om geaccepteerd, gerespecteerd, gevreesd en/of bemind te worden, dan wel een ander eendimensionaal belang als oppervlakkig tijdverdrijf. In vroeger tijden bestond de motivatie voor het op pijl houden van de fysieke gesteldheid uit meerdere lagen, bijvoorbeeld een wereldse, gemeenschappelijke noodzakelijkheid als het moeten kunnen verdedigen van lijf en goed (wat nu door de overheid wordt gepoogd te doen), of het eren van de Schepping [3]. In het werk van Kamaedzitca beleeft deze multidimensionaliteit een herleving, daar men doorgaans lichtzinnige activiteiten als gewichtheffen, opdrukken en elkaar afmatten in dienst stelt van het streven naar een supermens, dat zich met een gezonde geest in een gezond lichaam ontpopt als de totale man, die beschikt over de discipline en zelfbeheersing die nodig zijn om de uitwassen van de moderniteit te bestrijden en diens verleidingen te weerstaan. Een sportschoolabonnement voor het Moederland, zo gezegd.

De boodschap van Kamaedzitca wat betreft lichamelijke en geestelijke fitheit zal voor meenigeen vreemd aandoen. Niet alleen omdat het in de moderne wereld moeilijk is voor te stellen dat iemand zijn lichaam verzorgt voor een andere reden dan het scoren van afspraakjes, maar ook vanwege de cultus van zwakheid die in de loop der jaren in politieke retoriek, de televisiecultuur en de algemene perceptie van de westerse wereld is geslopen. Onkunde steelt de show in vele televisieprogramma’s en geestelijke ziekten worden verheerlijkt, terwijl ongeletterdheid, alcoholisme en zwaarlijvigheid worden toegeschreven aan ziektes en aandoeningen… Alles lijkt van stal te worden gehaald om de eigen verantwoordelijkheid maar te kunnen ontwijken. Dat de muziek van Kamaedzitca op de ‘ziek-zwak-misselijk’-mentaliteit van de contemporaine samenleving reageert door juist die zelfdiscipline te verheffen en deze weer in dienst te stellen van een hoger doel, kan een vervreemdend effect hebben op diegenen die enkel in staat zijn de wereld in letterlijkheden waar te nemen en buiten ijdelheid geen reden zien om het beste uit zichzelf te halen.

“De gedesequilibreerden stoot de school af omdat zij niet willen leren gehoorzamen. Ik maal niet om de psyche van een kind, dat een rottigheid is van deze tijd.”
Ferdinand Bordewijk, Bint, 1934.

De terugkeer van een fitheidsideaal dat ijdeltuiterij overstijgt, verklaart uiteindelijk niet alleen waarom de benadering van de band op het eerste gezicht zo onlogisch lijkt, maar ook waarom de muziek zelf aanvankelijk wat verwarrend kan overkomen. Uit de vechtsportcultuur neemt Kamaedzitca muzikale invloeden mee die men bij genregenoten nooit zal aantreffen. Op het album is een overvloed aan aan elementen aanwezig uit moderne muzieksoorten, zoals electronica, hardcore en bij vlagen zelfs een vleugje rap. Ieder voorzien zij de muziek van een opgeklopt MMA-sfeertje, waardoor menig nummer op dit album niet misstaat als soundtrack voor gewichthefsessies of straatgevechten. Het contrast is dan ook groot met de onderstructuur van Wit-Russische/Slavische volksmuziek, een nadrukkelijk aanwezig residu van de beginperiode van de band, waarin het als folkmetalformatie de ondergrond bestookte. Dit tezamen produceert een dualiteit die bij geen enkel ander muziekproject als zodanig kan worden aangetroffen.

Eenzelfde dualiteit treft men aan in de ambientnummers en -fragmenten die op Voiceless are your words wederom in rijkelijk aanwezig zijn. In tegenstelling tot op eerder materiaal, gaat de ambient ditmaal gepaard met subtiele doch opvallende electronica-geluiden. Toeval of niet, het is toepasselijk dat de band hier juist nu mee komt, aangezien vooral dit soort nummers zinspelen op de relatie tussen de moderne mens, oude beschavingen en een buitenaardse invloed. Hierbij is het niet moeilijk te bedenken wat of wie de klassieke en de moderne geluiden/melodieën die in verscheidene nummers naar boven komen, respectievelijk vertegenwoordigen. Of de band met deze thema’s flirt door oprechte overtuiging of ze enkel aanroept vanuit terloopse interesse, daar valt over te discussiëren. In ieder geval drijft de eigenaardige keuze van onderwerpen deze band in zowel tekstueel als muzikaal richting een nichegebied waarvan leden Luty en Artsem vooralsnog de enige bewoners in de wijde omtrek zijn.

travels2

De weerklank van de verweving van antiek en modern die de benadering van de groep kenmerkt, komt nog het sterkst tot uiting op een nummer “Duch vojna” (“The Warrior Spirit”) dat weliswaar niet op het album staat, maar wel rond dezelfde tijd werd opgenomen. Het lied werd geschreven voor een MMA-toernooi en trekt een parallel tussen de strijdlust die nodig is voor het winnen van een kooigevecht enerzijds en de krijgsgeest die de inwoners van Roethenië in de loop der eeuwen hebben opgebouwd anderzijds. Als weerspiegeling van deze vergelijking, schakelt men in de muziek moeiteloos over van rave-beats naar solopartijen gespeeld op traditionele instrumenten als de doedelzak en de fluit. Van de achterliggende boodschap wordt dus op knappe wijze gebruik gemaakt om de muziek vorm te geven, waardoor deze een stuk beter te vatten wordt en na verloop van tijd, in tegenstelling tot bij een eerste indruk, allerminst zal overkomen als verwarrend of paradoxaal.

Hoewel de verschillende invloeden op Voiceless are your words eerder egaal over de nummers zijn verspreid dan dat zij binnen één compositie tegen elkaar ‘strijden’, is de veelzijdigheid op het album prominent aanwezig en even verantwoord als op “Duch vojna”. Zo kan het voorkomen dat composities die op eerdere, traditionelere uitgaven van de band niet hadden misstaan, worden opgevolgd door nummers met een dominante hardcore-invloed, die weer afgewisseld worden met ballades, electronica, ambient en reguliere rock. Het verrassingspakket dat Voiceless are your words heet kent dan ook nog bizarre uitschieters als een rock-cover van de hoofdmelodie van “Breathe” van The Prodigy, en een anderhalve minuut durende sample van een sportschool. Wellicht dat sommige van deze stilistische overrompelingen gefronste wenkbrauwen opleveren, maar al met al komt Kamaedzitca er toch altijd mee weg en worden er nergens keuzes gemaakt die esthetisch écht bedenkelijk zijn. Dit was trouwens wel het geval op het voorgaande album van de band, Вернасць (Loyalty), waar op één nummer dezelfde griezelige sample van lachende kinderen wordt gebruikt als in het videospel Diddy Kong Racing (!), terwijl een ander lied louter fragmenten bevat van het eerdere werk van de band, als ware het een soort reclamespot. Dit bewijst dat, hoewel Kamaedzitca al langer aan deze unieke weg aan het timmeren is, het met Voiceless are your words pas echt van begin tot eind spijkers met koppen gaan slaan.

“De mensheid maakt haar tijden, het individu doet wat zijn tijd van hem eist.”
– Ferdinand Bordewijk, Bint, 1934.

Door de eigen geschiedenis succesvol te verbinden met de hedendaagse cultuur, slaagt Kamaedzitca in wat het uiteindelijke doel van al dit soort muziek is, of zou moeten zijn: ze leveren een stuk nationale kunst af. Luty en Artsem tonen zowel de kunde als de bereidheid om muziek te maken die niet alleen de rijke muzikale en culturele tradities van het Wit-Russische thuisfront eren, maar hen ook overstijgen; overstijgen in de zin dat er een stuk muziek wordt afgeleverd dan niet altijd traditioneel klinkt – soms zelfs het tegenovergestelde daarvan – maar te allen tijde de traditionele geest uitstraalt en uitdraagt. Anders gezegd, stellen zij hun talenten, visies en ambities artsemin dienst van een bredere nationaal-culturele context. En hiervoor verdient de band respect, ongeacht van de ideologie die zij uitdragen. Want in deze tijd, waarin cultureel ontwortelde fastfoodmuziek de overal norm is – van de lage tot de zogenaamde hoge cultuur – is het bemoedigend om te zien hoe bewust een duo van volstrekt onbekende muzikanten  met twee benen op eigen grond staat, traditie respecterend zonder te vervallen in gimmicks; meegaand met de tijd zonder aan eigenheid in te boeten.

Wat Kamaedzitca uiteindelijk onderscheidt van de talloze circusmuziekartiesten die de avant-gardistische/experimentele metalscene tot de misselijkheid aan toe bevolken, is dat de band allerminst willekeurig te werk gaat met het uitputten van diens kleurrijke inspiratiebronnen en het aanwenden van het diverse muzikale talent waarover diens leden beschikken. Integendeel, het kan alle keuzes die het maakt op Voiceless are your words moeiteloos verantwoorden vanuit een duidelijke esthetische benadering. Noch het contrast tussen urbane melancholie, grijze beeldspraak en kleurrijke muziek; noch de aanwezigheid van zowel moderne als klassieke muziekstijlen; noch de afwisseling van metal- en ambientnummers blijken bij nadere inspectie onverklaarbaar of ondoorgrondelijk. Dit maakt het dat de uiteenlopendheid van de sferen en stijlen op dit album nimmer de weg versperren voor een uniforme, continu hoogstaande luisterervaring. Zo kenmerkt zich ware originaliteit: het is het middel om het doel mee te bereiken, en ongeacht haar succes komt zij nooit in de verleiding de hoofdrol op te eisen en zo het equilibrium wreed te verstoren.

Voiceless is your words is een stem in de woestijn…”

Voiceless are your words van Kamaedzitca is een leermoment voor al die amateuristische stijlmengers die denken dat ze door gratuit wat muzieksoorten door elkaar te husselen zich het recht verwerven zichzelf tot scheppers van een nieuw genre te bombarderen; zij die zich van eenzelfde ijdelheid bedienen als al die steroïde-spuitende kleerkasten door pogingen tot originaliteit enkel in dienst te stellen van hun eigen hipsterheid. Het is een wijze les voor al die post-metal-figuren die teruggrijpen op oude (sub)genres en denken er wel te komen zonder hun inspiratiebronnen te overstijgen en werkelijk iets nieuws te creëren. Tegelijkertijd is Voiceless are your words van Kamaedzitca een stem in de woestijn. Want de vooruitstrevendheid van hun muzikale missie ten spijt; zij blijven voorlopig veroordeeld tot de periferie der obscuriteit, een boodschap verkondigend die door een enkele ziel – bijvoorbeeld ondergetekende – wordt gehoord, terwijl de gekte van de dag er met de aandacht vandoor gaat. Laat dit magistrale album, deze artistieke overwinning van jewelste dan op zijn minst die eerste sneeuw zijn op een verlaten weg [4]. Vanuit de verte horen wij het geraas van de chaotische hoofdweg, waar de ene auto op de andere knalt. Wellicht dat er na verloop van tijd toch een paar dappere zielen afwijken naar de rust van deze zijweg, zich afvragend waarom zij niet altijd via dit pad hun reizen hebben ondernomen.

“En deze eindeloze weg verdrijft de leegheid van de nacht…”

Degtyarov, lente 2014.

lucht

Voiceless of your words is hier te beluisteren en te downloaden (gratis of wat je ervoor overhebt).

Bezetting:
Radan Luty – zang, teksten
Artsem – muziek

Nummers:
1. И в вечности моей любви пламя не угаснет / The flame of my love won’t ever fade in eternity (3:59)
2. Безмолвные слова твои / Voiceless are your words (5:48)
3. Піраміда / Pyramid (2:47)
4. Ветра Шамбалы / The winds of Shambala (3:23)
5. Традиция Севера / The North tradition (7:10)
6. В Отблесках Руси Нового Солнца / In the glow of Rus of the new sun (5:10)
7. Straight Edge Sport (5:07)
8. Arrogant flunkies (4:02)
9. Европа-Русь / Europe-Rus (5:48)
10. Застылi думкi над берагам хуткай ракi / Above a fast river moveless are the thoughts (4:41)
11. Туле, Атлантыда, Лемурыя, Гіпербарэя… / Thule, Atlantis, Lemuria, Hyperborea… (1:43)
12. Акіян адзiноты / The ocean of loneliness (7:23)
13. Когда мои друзья со мной / When my friends are with me (3:28)
14. Простые слова / Just simple words (3:40)
15. Гэта проста слёзы нашай восені / It’s just the tears left by our autumn (3:05)
16. Сквозь пространство звёзд навстречу / Through the space of nearing stars (3:53)
17. Уставшее одиночество / The tired loneliness (4:19)

Totale speelduur: 75 minuten en 11 seconden

Notities:
[1] Zie ook dit artikel, dat helaas achter een betaalmuur zit. Het dient als voorbeeld van de genoemde perceptie.

Bij het in het artikel geïllustreerde imago vallen echter wel wat kanttekeningen te plaatsen, daar de auteur duidelijk een wat gelimiteerde kennis had. Zo negeert hij het feit dat Burzum, in zijn oren vreselijke muziek of niet, één van de meest invloedrijke bands van het blackmetalgenre is. Anno 2014 proberen politiek correcte hipsters zich nog steeds in allerlei bochten te wringen om de muziek los te koppelen van de artiest en zijn ideeën.

Daarnaast is het zo dat, hoewel de zweem van amateurisme zeker het gros van de zogenaamde Hatecore- en Rechtsrockmeuk uit respectievelijk de Verenigde Staten en Mofrika omringt, het marginale imago van rechtse/nationalistische muziek niet in alle gevallen meer opgaat. Het gros van de kwalitatief hoogstaande Oekraïense blackmetalscene staat in nauw verband met deze stromingen, of is zelfs uitdrager ervan (Nokturnal Mortum, Dub Buk, Drudkh (of ze het nou willen toegeven of niet)), alsmede andere toonaangevende bands in het genre als Peste Noire (op hun eigen, atypische wijze) en Akitsa. Daarnaast bewijzen groepen als Kolovrat, Russkiy Styag en Tormentia dat er wel degelijk bands in de extreme hoek zitten wiens muziek de propagandistische waarde overstijgt en op zichzelf staat. En dat juist op het moment dat de traditionele punk doder en irrelevanter is dan ooit en louter nog bestaat uit softe gitaargroepjes met veilige bedplassersmeningen die zelfs (of vooral) Marcel van Dam niet tegen het zere been zouden stoten.

[2] Om de leesbaarheid van het artikel ten goede te komen, zijn de in het artikel geplaatste citaten reeds (zeer vrij) naar het Engels vertaalde tekstfragmenten. Het oorspronkelijke fragment luidt:

“Тени отдаляются, превращаясь в расставание,
Свет города остался позади, и ты вновь одна
Рисуешь ночь, чувствуя дыхание на стекле,
Уезжаешь просто так и навсегда.

Проплывают силуэты памяти по обочине жизни;
Это ночь, это сон; всё происходит будто не с нами.”

[3] Dit correspondeert ook met het idee van de dualiteit van de wapens en de letteren, zoals reeds is besproken in onze recensie van het meest recente album van Peste Noire.

[4] Eveneens uit het nummer “Ustavshee odinochestvo”: “Maar in mijn hand heb ik de as van onbeantwoorde brieven / Als de eerste sneeuw op een verlaten weg”

Met dank aan:
X. – Vertalingen
R. – Weemoed
U – Geduld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s